Stappenplan voor samenwerking tussen rekenkamers

Er zijn verschillende redenen waarom rekenkamers gezamenlijk onderzoek kunnen doen. Een daarvan is dat decentrale overheden gemiddeld met meer dan veertig samenwerkings¬verbanden werken, en ruim een kwart van de begroting wordt daarin uitgegeven. Daar gezamenlijk onderzoek naar doen ligt voor de hand, maar in de praktijk blijkt het organiseren van zo’n samenwerking vaak het lastigste deel. Voor rekenkamers die daaraan willen beginnen is er nu een stappenplan, opgesteld door Frank van der Knaap en Etienne Lemmens.

Het stappenplan gaat over incidentele samenwerking: rekenkamers die voor één onderzoek samen optrekken. Het volgt dat traject in zes stappen, van de eerste verkenning tot de evaluatie achteraf, met een checklist als bijlage die bij elke mijlpaal kan worden nagelopen.

De nadruk ligt op de afspraken die je aan het begin maakt en waar je later op terugvalt. Wie is trekker, wie voert het woord richting pers en onderzochte organisatie, welke besluiten gaan langs álle deelnemende rekenkamers en welke niet? Hoe verdeel je de kosten: naar inwoneraantal, met een staffel of met een basisbedrag plus een variabel deel? En wat gebeurt er als een rekenkamer halverwege afhaakt? Ook de fase ná het rapport krijgt aandacht, met gelijktijdige aanbieding aan alle volksvertegenwoordigingen, één gezamenlijk persbericht en afspraken over de opvolging van de aanbevelingen.

Eén tip uit het stappenplan is nu al aan de orde. Benader collega-rekenkamers vlak na de zomer, vóórdat de jaarplannen worden vastgesteld. Wie wacht tot die plannen rond zijn, treft bij de collega’s vastliggende onderwerpen en vastliggende budgetten aan.
De Vereniging van Rekenkamers roept rekenkamers die een gezamenlijk onderzoek afronden op om de opbrengsten te delen: de samenwerkingsovereenkomst, de offerteaanvraag, de planning en de gebruikte formats. Dan hoeft een volgende groep niet opnieuw te beginnen.